Beloverig

Geen brief kan een gedicht vervangen.
Het gedicht is de ruimte van het stil verdriet.

Want ook al vergeet ik te spreken,
mijn verdriet wil een taal die zich graaft.

Ik zit hier, tussen dag en nacht gebroken,
en dommel mijn slaap tegemoet.  Gerustgesteld.  Vergeten.

Want steeds heb ik mezelf de morgen van een dag beloofd.
Zoals mijn vader, een lichaam als ik klein was.

En belofte maakt geen schuld.
Maar schuld diept de belofte uit.

(09.05.96)

|||||