Eerst de liefde, dan de taal

Ik heb mijn liefde gestileerd
en, zo lijkt het wel, verloren.

Waar ik lachte en tevreden was,
waar ik mezelf een glimlach inpompte,

daar heb ik nu die macht verloren -
zelfs mijn tong, mijn stem, mijn oog heb ik verloren.

Toen cultiveerde ik mijn taal.  In het geheim,
op mijn kamer, met blinde, woedende overgave.

Vergeefs, zo lijkt het wel, want mijn taal sluit mij op,
in een taal die niemand spreekt.

Poëzie is marginaal.  En superieur.
Van geen geluk gespeend.

Mijn enige geluk, en ik verdrink het,
uit liefde, uit wanhoop, uit haat.

Want mijn tijd hield op te bestaan,
toen ik drie was.  Of dertig.

(15.11.96)

|||||