Het orgeltje van Yesterday

Ik was een klein verdringingsmachien.

Heel snel doorliep ik alle stadia van mijn lichaam.
Ik hoorde zeven eeuwen muziek.

En ik voelde, in genot, de staarten van een lichtjaar krullen.
En jaar na jaar vergat ik vele eeuwen.

Muziek werd 'gevoelig voor lawaai'.
En genot werd 'verlangen van het verlangen'.

Ik ben een klein verdringingsmachien.

Stilte werd lawaai.
Genot werd schrik voor de dood.

Ik ben een klein verdringingsmachien.

Maar ook machines hebben hoop.
En kennen gevoel, tegenwoordig.

Ik verwissel de onderdelen,
en wacht nu, op een nieuw fabriek.

Tenslotte is elk genot voordelig.
En scoort muziek het hoogst.

Ik was een klein verdringingsmachien.

(20.09.96)

|||||