In observatie

Ik ben een heel klein objectje.
Ze kijken naar mij, voortdurend,
met hun ogen dicht, met afgewend gelaat.
Spannend, want ik ben een feuilleton.

En als ik dan mezelf verberg, als ik mezelf ter plaatse opblaas,
en enkel voor mezelf, en zelfs voor iedereen die ik ben,
als ik mezelf alleen nog innerlijk tentoonstel,
dan nog gapen ze je aan, en denken ze dat ze me zien.

Grappig toch, die mensen,
ze nemen zichzelf zo serieus.
En ze laten mij lijden - ze weten het niet.
Want ik ben een heel klein objectje - daar ga ik toch voor door.

Ik zwijg, zeg ik, en ik meen het.
En ze denken dat ik gek ben.
Dat ben ik ook, want nee, hun waanzin, die begrijpen ze niet,
nog niet.  We moeten nog even geduld hebben.

(En God, bespaar ons nieuwe camera's.
Deze meneer, ze zijn al zo blind, meneer,
ze zijn zo tastbaar koud op ons vel geschreven:
hebben wij nog ogen, mogen wij nog leven?)

Gekken aller landen, verenigt u.

(03.10.96)

|||||