Koprol

Zonder herhaling hebben we nooit gekust.
Zoals ook jouw bed aan de andere kant van de aarde ligt.

Het gaat wel over, dit kortstondig oponthoud, deze meesmuilende watertand.
Morgen valt dit bed op de horens van mijn kraag.

Ook ik probeer maar te ontdooien, ook al kraakt de zon.
En thuis wachten de duiven, op een nieuwe zomer, een nieuwe lente (in die volgorde).

En ik, ik wacht op je kus, die mijn wachtwoord op gefluit onthaalt.

(09.08.97)

|||||