Levenslijn

Ik zou wel willen, schrijven:  “Ik leef”.
Maar dat wil ik sparen voor de laatste regel.

“Ik leef”.
En ik durf het te bekennen, nog voor die laatste regel.

En dan, misschien, ooit,
zal ik zeggen:  “Ik beken, ik heb geleefd”.

Maar nu, nu leef ik.
En ik zeg het heel eerlijk, geen bijbedoelingen of zo.

Nee, gewoon. Ik leef.
En de laatste regel, die spaar ik uit, voor elke volgende dag.

(19.09.96)

|||||