Eénzelvigheid

Het begin en het einde hangen samen aan de muur,
gezellig naast elkaar, mooi afgewerkt, elkaar niet eens weerspiegelend.

“Alfa” zei men vroeger, en “Omega” (iets later),
zijn vredig naast elkaar een vroege dood gestorven.

De nostalgie blijft over, de pijn is al weg.
'Alfa' en 'Omega' zijn letters nu, die glimlachend bekeken worden.

En ook als men zichzelf in de spiegels herkent, glimlacht men.
Alsof zonder alfabet ook de tijd is vergaan.

Zoals ook ik, naast vele anderen, voorbeeldig met mezelf versmolten ben.

(13.09.95)

|||||