Relict

Loodzwaar is het, de tijd die weegt,
de zwaartekracht verslaat, maar met loden kabels geketend.

Zoals altijd, wijst ook hier de naald het noorden aan.
Of is ze op het noorden gezet?

Want ook deze steen weegt zwaar, loodzwaar.
En wijst naar een lege ruimte.

Zinderend, stralend, muurhoog, muurbreed, doek.
Zichtbaar doek.  Wit.  Gebroken wit.

En wat opvalt, minst van al, is een hand die jou de hand reikt.
Fotografisch, realistisch, ongemeen gedurfd.

Alsof God de rest van zijn lichaam verloren heeft,
en de kijker - voor de verandering - eens Adam speelt.

De ruimte wordt tastbaar, heel tastbaar.
En de anonimiteit.

(13.09.95)

|||||