'Triptique.  Fôret de Marchiennes.'

(Nils-Udo, 1994)

Gras, kind, slaap.  Palen, water, bomen.
Het kind omheind, de bomen kaal.
De bomen sterven in het water - zijn al lang gestorven.
Zoals het kind dat droomt, zal ontwaken met grote ogen,
met enkel ogen alleen. En enkel droomt met een lens.  Herinnert.

De slaap is de vlucht uit de onwerkelijkheid van het begrip.
En het oog van de lens is de macht van de droom.

De bomen zijn kaal en staan amper boven water.
Zoals de lens boven de droom, de droom boven de slaap.
Zoals alleen de kijker met stilte wordt beloond.
Zoals de vloer van het museum betoverd wordt met water,
en langzaam, heel langzaam nat wordt - altijd al doorweekt.

Mijn verlangen is omheind.  Zoals de kunst in dit museum.
Maar het uitzicht is mooi, heel mooi, echt, mooi.

Waarom krijgt dit kind geen lucht?
Wie heeft de schaar vergeten, de palen afgezaagd?
Wie heeft de navelstreng niet doorgeknipt,
het kind met water blijvend omringd?
Wie heeft de allerlaatste snik veranderd in een eiland?

(13.09.95)

|||||