Lief en meedogenloos

Ik ben weer lief geweest voor jou.
En je kan het niet geloven.
Je verwacht de pijn.
En de onmacht, het verraad.

Of we nog vertrouwen,
en elkaar tot dit verweer bevrijden.
Of je misschien, eerder nog dan ik,
de band die ons verbindt herstelt.

En als ik jou opnieuw betreed,
jou schaamteloos verneder,
dan wil ik weer jouw toevlucht zijn,
de troost die mij ontbreekt en opjaagt.

“Hinde”, zeg ik, roep ik,
als ik jouw ogen zie,
ik, de bast van je poten,
ik, het fluweel van je gewei.

Ik draag het,
met gebroken ribben,
de stilte naderbij.
Hoeveel stilte is verdraaglijk?

Wanneer is mijn tong
het klakken van een zweep?
Ik wil jou niet kwetsen,
ik wil jou niet bezitten.

Ik wil het woud, en de nacht,
dit land dat zienderogen zinkt.
Ik ben de rilling en de golf,
van een ooit verlaten licht.

Ik heb jou verlaten,
en ik heb jou geschrapt.
De dood heb ik verlaten,
en nu verlang ik terug, opnieuw.

('96)

|||||