Luizenleven

Dit heel klein pijntje,
waar ik nu snel weer even uitgegroeid ben.

(Vroeger was de wereld een huis, dat met één klein gebaar kon verdwijnen.
Maar nu, nu leef ik van gedachten, hervat ik mijn gezelschap.)

En of ik mij niet schuldig voel, tussen letters en gebaren,
boeken die ik schuw en woorden die ik haat?

Of ik dan kan leven met de taal die mij verraadt,
die mij bedriegt?  Ik weet het niet, ik schrijf.

Tijd nu voor een oponthoud, de stilte van een schrijver.
Ik ga lezen.

(11.10.96)

|||||