Oceanisch

Zeg iets, zeg maar iets, gewoon, zonder het te zeggen,
wat jou te binnen schiet, zomaar, zonder betekenis,
de poorten van jouw stem, onvoorzien beluisteren, betreden,
met aarzelende schreden doordringen,
om dan, zoals je bent, jij, onbekend voor mij,
onaangeraakt en zonder wonden,
om jou dan heel langzaam toe te plooien
in woorden die jou angstvallig benaderen,
bevreemden en bekoren, klaterend geweld
dat jou, met toenemende schoonheid,
met triomferende zekerheid, beklemt en verlamt,
jij, ongeschonden luister, jij, van dit moment,
de onbegonnen glinstering, van duizend kristallen
koralen, het gebrek en de zwevende schemering,
het oprispend gerucht dat de mooiste vissen een zee toefluistert.

Dit is het, dit moment moeten we vieren,
dit verraad moeten we schenden.
Ik zal het zegevierend, kostbaar, dankbaar,
breken, op de schaduw van mijn oog, de armslag van mijn stem.
En voor ik het vergeet, die stem is plots de weerslag,
de heldere, dagende schoonheid,
de vorm van al je lichaamsvormen,
de sidderende gang die ik verzwijg.

(15.12.96)

|||||