Of zwijgen, of niet meer spreken

De stilte weegt.
Praten is verderf.

Ik laat mij altijd vangen.
Ik trap zelfs zelf in de leugens die ik uitstrooi.

Ik verveel mij, maar onlust is de polsslag van mijn adem.
Wat ik vermoed tussen de stilte en het stropen van mijn huid - ontsnapt mij.

Want als ik grijp, ben ik schuldig..
Verwarrend, allemaal, en eens te meer geen vorm van bekentenis.

Eens te meer:  het ontsnappen van zin, in alles wat poogt, te zeggen wie ik ben.

(28.04.97)

|||||