Ontbering

Het heeft allemaal te maken met een gebrek aan warmte.
Die vervangen is door beelden.  Die leven in mijn hoofd.
En ik, heb het zo niet gewild.
Het is zo, denk ik dan, en ik leg er mij bij neer.

Ik verlang toch nog, denk ik dan, en sluit mijn ogen terug.
Zij doen pijn, als ik kijk, en bekeken word,
en terugkijk.  En amper lach, schamper, vrolijk.
Die bestaat dan toch, die lach, maar hij bereikt mijn lippen niet.

Ik ben loodrecht gespierd.  En als ik beweeg,
probeer ik te verstijven - het gaat vanzelf.
Poëzie, denk ik dan, is de andere beweging.
Maar toch:  de stap is nooit gezet, of ik val terug.

Eenzaam zijn, is pijnlijker dan dood gaan.  Denk ik dan.  Want ik leef.

(19.09.96)

|||||