Ruis

Muziek is lawaai, is luid,
en luider dan luid,
is mijn stem, overstemd,
zijn mijn tranen droog.

De pijn is weg,
maar de wonde blijft.
En ik vergeet wat ik mij niet herinnerde.
Ik verga. Ik sterf.  Maar van welk gebrek?

Maar ik voel mij wel erkend.

(En opnieuw vervangt mijn taal mijn tong.)
Mijn tranen die hun spraak verliezen.
Mijn gezicht dat de weg kiest van het minpunt.
Van de dood die ik vaarwel zei.)

Ik ben de echo van gewelfde spieren.
Die vechten om een aardbreuk, die schrikken uit berusting.
Wanneer verving de pijn de eenvoud,
verging de angst als stilte?

Maar ik voel mij wel erkend.

Mezelf vergeten was de laatste misstap, de laatste deugd die niet betrapt werd.

(23.09.96)

|||||