Ruth

Ik dacht: “Ik schrijf een gedicht voor haar ”.
Maar ik schreef geen gedicht voor haar.

Ik dacht: “Ik schrijf een sonnet voor haar”.
Maar ik schreef geen sonnet voor haar.

Ik dacht:  ik zal stuntelen.
En ik heb gestunteld.

Want haar uitzicht was een toeval, dat mij eens te meer verwarde.
Haar naam had een schoonheid, die mij eens te meer ontroerde.

Haar verleden was historisch, dorstig en veeleisend,
niet ontwend: aan haar ogen, aan de grote angst.

Dus ik dacht:  “Ik zal haar benaderen, inderdaad, maar bereiken, nee,
want de haat schuilt in mijn kleren, de droefheid in mijn ogen.”

(15.06.97)

|||||