Septemberblues

Er komt weer een klein verdriet binnengewandeld.
En wat ik er mee aanmoet, ik weet het niet.

Ik kan niet wenen, ik ben te moe.  Of omgekeerd.
Alweer de tijd die verrolt.

En niemand die mijn lippen leest.
Mijn lippen staan mij te ontbreken.

Zoals de lust mij al ontbrak, toen ik nog jongen was,
en dagelijks gekust werd.  En jongen ben ik helaas gebleven.

Soms is poëzie de zee waarin ik strompelend verdrink
“Goed gezwommen, is half verdronken”.

Want woorden worden tranen die op mijn wang vervriezen
Of ik ooit kan beschrijven wat dit verdriet verbergt.

(Joepie!  De school begint!)

(01.09.96)

|||||