Sonnet van een nakende vasten

Het verlangen kent zijn rust niet,
als het slaapt en geen genot kent.
Elke hoop wordt verdriet,
elke traan een continent.

Het heeft mij niet aan tijd ontbroken:
de stilte slechts, verhief haar klacht.
Elke vorm van vreugde, nauwelijks ontloken -
alweer een verwachting, haveloos verkracht.

In de tijd die ik mij toemeet
herhaal ik slechts de wonden - de scheuren
en de taal.  Geen woord heeft mij bevestigd

of het wijkt voor dit gebeuren:
ik woon hier nog geen jaar, mijn taal is pas gevestigd,
en alweer moet ik vertrekken - zijn wat ik vergeet.

('97)

|||||