Toespraak

Ook mijn moeder zal een vrouw moeten worden.
Hoe ze was en wie ze was:  ik heb haar begraven en nooit gekend.
Ze is geketend aan haar dromen, gepekeld in het zout van haar moeder.

Mijn moeder zal een vrouw moeten worden - ik zal haar zo benaderen.
In het vreemde dat ze wantrouwt dat ik ben:   haar bloed en haar geheugen - haar gemiste tijd.
Ik zal haar moeten vierendelen:  verdeeld over vroeger en nu, over haar leven en dat van mij.

Ik zal haar zeggen: “Jij bent mijn moeder, van mij ook niet, en geen tweede vrouw.
Ik ben jouw zoon, van jou ook niet, en geen tweede man.
Ik vervul de tijd die jou zelf is ontgaan, ik verlos jou van pijn die je zelf hebt vervloekt."

Toen las hij, in haar ogen:  haar onmacht, haar trots,
de gong die sidderend opzwol, tot verdriet.  "Ik zal jou niet opnieuw bezweren,
maar bedrijven als een vak, in de armen van mijn geest."

('97)

|||||