Verkleefd

En nog niet ben ik jou vergeten.  Vergeef ik jou
je borsten, en je schoonheid, en je grillen.

Ik heb jou verborgen in de plooi van je moeder.
En ik, ben de plooi van je hart.

Ben je verborgen, leef je verlaten -
voor mij is jouw glimlach het licht van de dag.

En als ik 's nachts leef, als ik ween, en drink,
en niet kan werken:  dan denk ik aan jou.

Je bent nooit veraf, je bent altijd dichtbij -
ik wou dat iemand jou verving.

En ook al word je lelijk, en dommer dan ik dacht:
je bent de enige herinnering aan de tijd dat ik bestond.

(28.04.96)(?)

|||||