Veronechting

Er zijn zo van die dagen, dat zelfs de stilte mij verlaat.
Er is een vorm van wanhoop die de wanhoop achterlaat,
en vergeet dat iets die wanhoop bepaalde.

En niets of niemand neemt mijn woord tot getuige.
Ik verloor, nog voor ik begon.
Verlies verdraagt geen gezelschap.  En gemeenschap geen verlies.

Helaas, plezier heb ik nooit gekend.
En vechten voor plezier, is niet plezant.
Zoals ik alleen maar werd herkend, als ik was wie ik niet was.

Ik bestond slechts, in verzet, op de bodem van de bodem die ontbrak.
Ik bestond slechts, om mezelf te verbergen,
te ontmoeten in een toekomst die zijn schaduw niet vooruit wierp.

En ik geloofde dat ik goed was, te goed voor deze wereld.

(16.08.96)

|||||