Vertaling

Ik verlang naar een kleine ontspanning.
De terugkeer van een schonere tijd.
Hij heeft niet bestaan - zegt men dan -
hij zal niet bestaan, of ik zal hem verzinnen,
tussen het zingen en zuchten, het slepen van de mensen door.

Alleen als ik mijn taal aanhef,
verhef ik de wereld tot domein.  Mijn domein.
Mijn taal geef ik niet op.
Mijn taal zal ik verzetten, vervormen of verleiden,
tot de regels van een beter leven door.

Ik leef graag.
Maar graag leven, het is niet gemakkelijk.
Graag leven is levensgevaarlijk.
En taal moet dit gevaar vergoeden.
Alsof ik enkel leefde, toen ik schreef.

Maar ik wil meer.  Meer wil ik, meer,
tot ik mijn taal vergeet.  Meer, tot ik vergeet dat ik bestond.
Tot ik besta als ik geen taal verzin.
Taal is ook maar een gevangenis,
een bedrieglijk geheugen voor een nooit beleefde tijd.

“Want de dood is overal”.
Hij begroef mij waar ik leefde, ik herhaal mij waar ik beefde.
De tijd heeft mij voorbeeldig ingehaald.  
Ach, vergeet, en neem uw bed op, spreek.
“Mijn taal heeft mij verlaten”.

(19.11.96)

|||||