Delfkracht

Zoals ik aan jou gekluisterd ben,
en jij mijn graf delft, zonder spade, zonder wil.

Door jou bedekt, wil ik mij wreken.
Wil ik jou vergeten, zonder, noemenswaardige, inspanning.

En toch ontvalt mij - nog steeds - de behoefte om jou,
van je schouders op te lichten, in een andere manier van zijn.

Alsof je veranderd bent.
Alsof ik jou niet herschapen heb.

Maar wij, samen, in een andere schil van onszelf gekropen zijn.
Een tweede (betere?) huid.  Een ander (eerder?) lichaam.

Maar bovenal een blik, die de oneindigheid verwerpt,
en hier en nu, de ruimte schept naar ons gemak, ons eerste, beste, samenzijn.

(02.11.95)

|||||