Melancholie

ik lig daar op mijn bed,
't is een gevoel dat mij bevangt,
mij neervelt zonder het te weten,
't gevoel mezelf niet meer te zijn,
niemand meer te mogen zijn,
een gat waarin ik wegzink,
vechtend tegen tranen,
slome tranen van de aarde,
die weent, onafgebroken
glijdt, langs de mond van hemels duister,
waar alleen nog duizend bladeren
de zang van de regen verslinden
en mij een bed toefluisteren,
waarop ik eeuwig slapen mag,
een rustbed van de eeuwigheid,
een troost omdat het zinloos is

('93)

|||||