Naadloos

Als weerloze naald ben ik op u vastgestikt,
verdwijn ik spoorloos op uw vel,
en altijd - nooit buiten of langs,
maar op de lijntjes.
Wie zijn de lijnrechters,
en, zijn ze dan getikt?

Altijd zal ik voor u beven,
voor u mijn ziel vergeven.
In u schuw ik het vreemde en het weke,
het dwaze van het algemene.
Wie mij van u bevrijdt,
heeft mij, eindelijk mij verleid.

En als ik jou ontzie,
dan droom ik van de dromen, die jou alsnog ontgaan.
Als ik jou wil kennen, dan ken ik jou alsof je nu al onverborgen bent,
en van vlees, een kroon, een bolster,
een kristallen luchter vol kwakende ganzen,
een gedicht dat enkel rijmt als ik de stroom ontschakel.

('95)

|||||