Onveilig

Dit lichaam heb ik gehaat.
Dit lichaam heb ik veracht.

Ik heb mezelf verrukt tot alle sterren op de bodem lagen.
En nu geef ik mezelf uit handen.

Een traditie ben ik armer, mijn lichaam ben ik rijker.
Als ik morgen sterf, heb ik geleefd.

Ik heb geen schrik meer.
Ik waan me veilig.  Ik ben mezelf.

En misschien ook alles,
tegelijk toekomstig.

Er zijn geen goden meer.
Het is de taal, en de taal voorbij.

Nu pas ben ik veilig,
in mijn vaders armen.

Ik lach recht in zijn gezicht.
Ik ben zijn zoon, enig geboren,

zijn last en zijn verleden, zijn bodemzwaar verleden.
Als enige kan ik daarvan getuigen.

Ik, zijn ene ware aangezicht.
Ik, zijn kind, zijn meester-knecht.

('94)

|||||