Trans-Atlantisch

je bent nu ver en onbevangen
een vlinder op de bodem
van het vliegtuig
neergestort
in de zee van mijn verlangen

rimpelt
op ontembaar onweer
op mijn rug mijn doodsverlangen
mijn kruis
van tastbaar vuur
van ongenaakbaar onbehagen

ik span jou uit
verbreek jouw lichaam
leg jou neer

ik wil geen nar geen dode
zijn
geen touw dat aan je haren sleurt
je oplaat
je vergast
begraaft

pokdalig onverlangen
kraai van duizend kreten
koren op het branden
in volle zee

de afstand is mij lief
een teder aangedenken
aan de rots van mijn verleden

ik schrijf en schrijf mezelf bloot
voor jou als enig onbehagen
onbestemde hoop
die mij verlaat
omdat je weggaat
en mij achterlaat
verguist met jouw afwezigheid
jouw nooit voldronken adem
het ijloos van je borsten

ik wil niet dat je terugkomt
mij vergeet
opnieuw begraaft
met handen van zout
metalen vleugels wolken
van steen en art

kom nu kom nu
zoet
ik wil jouw droom
jouw muis jouw zeekolk zijn

ik wil mij op jouw lichaam spelden
als een vlinder
een gouden vulpen
die straaljagers schrijft

ik wil van cement en aarde zijn
van jou je urne
en je tepel
je kruisverhoor en beendermerg
je vlucht van nooit vergeten pijn

ik droom jou en droom je weg
ik hou van jou en hou je vast

mijn graf
mijn kussen dat mij delft
mijn onschuld van weleer
en vrede

ik zal je onschuld scheiden
breken met mijn sperwervuur
mijn zee van kerngedachten
die elke stad uit het hart
van de wereld zal branden

alleen jou zal ik redden
op de bodem
van mijn duikvlucht

(14.12.94)

|||||