Trappen af

Zelfs de top van mijn verbeelding raakt mijn lichaam niet.
Als kleverige darmen zwermen wilde fantasieën langs mijn huid.
Mijn ogen branden, tranen priemen in mijn bloed.
Mijn voeten verkleumen, mijn tenen verstijven:
ik klauter in versteende bomen op drift.
Ik grijp me vast aan de lianen, maar weet dat ik nooit zal vliegen.
Ooit zal ik me wreken.  Want ik droom,
in de klaterende schaduw van hun wortels.

('93)

|||||