Alle maskers af

Och, de twijfel. En niet aan jou, maar aan mezelf.
De wanhoop, de radeloosheid, de paniek. Die losbreekt,
door samen, enkel met jou samen te zijn. Uitgeput zijn,

in het opvoeren van mezelf. Geen zelf kunnen verzinnen,
geen zelf dat samen is. Angst, die mij verplettert
tot in het meest kortstondig snikken, van pijn. En schaamte.  

Om de pijn, het gebrek aan genot.  Dat je met blote benen voelt.
Ik kan jou niet beminnen. Waar ik lieg. Als ik al mijn angst verberg.
En glimlach, an genot. Ik ben een leugenaar, in de greep van mijn gedachten.

Ik zal jou niet beminnen, als ik mijn leugens niet beken.
Ik hou van jou. En angst staat tussen jou en mij.
Leer mij mezelf onthouden. Want ik ben liefde. Louter liefde.

(28.07.00)

|||||