Anthem

Kinderkopje, luisterend oor.
Dageraad van al mijn nachten.

Verliefd ben ik niet, maar verwonderd,
ontgonnen door de slagen van jouw zachtste landing.

Verrukt.  Mijn gebeef,
mijn verlusting, mijn stijgende trap

in het honderdste enkelvoud,
de comparatief van mijn dromen ‘U’.

Vertrouw mij nader tot het bot ons scheidt.

(07.00)

|||||