Gemist

De bommen zijn ontmijnd.
Ik ben terug onschadelijk.

Ik kijk terug naar links en rechts.
Ik adem weer, kijk weer, eet weer.

Ik haal opgelucht adem.
Het was maar dat.

Het was maar niets.
Maar toch gevaarlijk.

Genoeg om niet te spreken.
Genoeg om niet te ademen.

Genoeg om te zwijgen.
Te stikken, elk gevoel te smoren.

Woede, angst.
Elk gevoel te verdrijven.  Haat, afschuw.

Te doen alsof ik niet bestond,
niet meer leven, niet meer eten.

Om niet te ontploffen.
Om niet te voelen dat ik niets ben - vernietigd, levenloos, dood.

Met andere woorden:  het bewijs dat ik bestond,
heb ik vakkundig uit de weg geruimd.

De kans om te worden wie ik ben,
ben ik alweer ontlopen.

(22.05.01)

|||||