Inslag

Als alles terugkeert naar mezelf.
Als alles wat ik schrijf, voor mij, voor, over jou.
Als alles wat ik schrijf slechts weerlicht is.
Van wat mijn eigen botten splijt.

Krakend, donderend, daverend.
Onthutst, in de barstende leegte.
Alles keert terug, vertraagd,
komt harder aan, versteend.

De vrouw:  het slagveld van mijn blindheid,
het kraken van mijn eigenwaan.
En opnieuw verrijzen, met een andere blik.
Die opnieuw gekraakt zal worden, gestenigd.

Als alles terugkeert naar mezelf, ben ik wanhopig.

(15.10.00)

|||||