Levenskunst

Laat ik dan sterven.
Aan het geluk dat voorbijging.
Aan de dromen die mij teisterden.
Aan de dood die mij opzoog.

Laat ik sterven.
Aan dat al te groot verlangen:  ik.  Nu.
Onsterfelijk, verheven, alleen.  Vereeuwigd, verheven, alleen.
Boven de wereld, ontzonken aan de grond, vervluchtigd in wat licht.

Laat ik sterven.
Aan de liefde die mij verliet.  Aan de waarheid die mij vergat.
Laat ik sterven aan alles, iedereen, die mij dwong te vergeten,
wie ik was, wat ik wou, alles, iedereen, waarvoor ik wou bestaan.

Laat ik sterven aan de leugens die mezelf hebben gered.
Laat ik sterven, blijmoedig, aan mezelf.
En leef, voor mij, zoals ik voor jou,
voor alles, iedereen, die de dood zoekt te verstaan.

(06.09.00)

|||||