Noodzaak

Onze kussen zijn nu leeg,
ons geslacht is niet meer voelbaar.
De warmte die we zijn, moet ik ontberen.
En geen groter vuur zal ons verteren.

Ik wacht op een bekentenis.
Nu je mij achterlaat, ontredderd.
En zadelt, met loutere bereidheden.
In de hoogste klemtoon van dit ongemak:  bitterheid.

Als dit liefde is, dan heb ik mij tot jou bekend.
Als dit later is, dan heb ik jou vroeger gewild.
De bedoeling kan enkel anders zijn,
het doel met moeite elders.

(11.09.00)

|||||