Open muren

Hoeveel verdriet maak ik wakker?
Van hoeveel pijn ben ik de noodzaak?

Het stille, starende meisje, kijkt woedend voor zich uit.
Ogen vol vuur, haar blik aan de zoom van haar ziel.

Van welk verdriet ben ik de trekhaak?
Hoeveel pijn omwikkelt de lont?

Het meisje lacht, met grote, droevige, ogen.
Gelaten, verlicht, wraakzeker.

De deur die voor haar dichtvalt, die staat open,
die staat wagenwijd open, die staat open.

Maar ze weet het niet, maar ze weet het niet.
Ze neemt afscheid, ze bazelt, verlegen.

(18.03.01)

|||||