Tijd vooruit

Na de branding rust het ruisen
in de schemervoet van dit heelal.

Het ontstellend duister van gewip
in de holle schaduw van de nacht.

De schaduw die niet ontbreekt.
De horizon die einder is.

Het onstellende einde van al mijn gebreken.
Lach maar maan.

Zeg keurig ‘dag’ tegen elke keerkring van de tijd.
Uw monster is mijn adem.

(07.00)

|||||