Ver van echt

Gek worden of doen alsof.
Staren in de verte
die geen verte meer mag zijn
maar opgaat in een zelf,
gebed in angstig zweet,
opzwepend schreeuwend vuur,
duurzaam gevecht om tijd
die geen tijd meer is
maar eeuwigheid.

Onweerstaanbaar stikt de morgen
in de golven van de nacht,
nu gaat sissend op in rook,
als roodgloeiende as die dooft,
als sterren die godverlaten vallen,
als dromen die breken,
vallen in scherven op bedorven bodem
en in de aarde sporen kerven
van dezelfde droom, opnieuw.

('92)

|||||