Basiliek

Ik draag de fakkel van een eeuwig brandende vlam
onder de stolp van mijn verleden
die knarst op het grind van elke nieuwe dag.

Mijn ogen verblinden onder het schelle licht,
tegen steeds luider gegrom moeten mijn oren vechten,
- vandaag nog stik ik van beklemming
of zal ik eindelijk
de stolp over mijn schouders lichten
en omzichtig over de schotel plaatsen
die ik zelf heb uitgelezen?

Of zal ik ze verbrijzelen
met de ringen aan mijn vuist,
er een diamanten loper uit slaan
of misschien bezwijken onder duizend sneden?

Maar vrij zal ik zijn,
en elke muffe klamme hand weerstaan -
hoe durven ze, mij 'redden'?

Alleen als ik ogen zie
waarin hemel en aarde ademen
zal ik er me aan vergrijpen
en sterven in de vrede
van hun tuimelend buitelend licht.

('93)

|||||