Handvat

Mijn hart is omzwachteld
met het gouden lemmet van een dolk
die ik des te scherper voel
als jij mijn bloed vangt
met open handen.

Op de houten tafel in mijn hoofd
wordt mijn ziel geslachtofferd,
mijn werkloos lichaam als getuige.

Als een zwangere spiegel rolt een traan
in de zwarte plas van bloed,
de schaduw van mijn dood -
als jij het lemmet vast wil grijpen
en verdraagt dat ik vergruizel
in een zee van zoutkristal.

Misschien dan,
zal ik suizen in je zweet
van opgekropte geilheid
en ongevraagd zal ik je tronen
met de schede van de dolk,
sinds ik terug kan lopen
op de golven van mijn bloed,
op het schuim van mijn verleden.

('93)

|||||