Orient Express

Omdat de laatste trein vertrekt
waag ik me lachend aan mijn laatste kans.
Het binnenvallend licht verschroeit van opwinding,
mijn ogen zingen op het moordend staal.
Het gelaat van mijn jeugd rolt over de rails,
de ingrediënten van mijn lichaam scheuren grillig voorbij.
Ik wil mijn rug over de aarde krommen,
ik plant mijn laffe poten in het eeuwige noorden.
De trein ontspoort op de knokkels van mijn rug.
Het bloed spat op de blinde ruiten.
Ik steun op mijn gesteven zondagspak
en trek met mijn reet aan de noodrem.
Ik zal sterven met opgeheven hoofd in de stuiptrekkende trein,
mijn stalen strop die ik nu harder streel dan ooit.

Maar op dit laatste ogenblik zal uit mijn keel een vlinder vliegen
die de bevroren sneeuw zal bewonen.

('93)

|||||