Evaluatie

Er zijn momenten geweest dat ik dacht dat ik lam ging slaan.
Dat ik urenlang tegen de grond schopte om mijn angst te overwinnen.

Dat ik niet meer dierf bewegen, uit schrik dat het de laatste keer zou zijn.
Dat ik alleen nog bewoog, om te bewijzen aan mezelf dat ik het nog kon.

Er zijn momenten geweest dat ik dacht dat ik oud was,
ouder dan mezelf, en even oud als mijn grootouders.

Dat ik dacht dat ik een oude vrouw was,
dat ik urenlang huilend in een cirkel liep.

Er zijn momenten geweest dat ik dacht dat ik verkracht was,
want alles werd een teken, en de tekens werden werkelijkheid.

Elke ontmoeting was een marteling,
elk gesprek een vuurdoop.

Er zijn momenten geweest, dat ik niet kon spreken,
met de beste wil van de wereld niet.  Niet kunnen spreken?

Iemand sprakeloos voorbijlopen, met wijd opengesperde ogen,
iemand waar je net nog mee lachte en plezier maakte?

Er zijn momenten geweest, dat ik dagenlang sliep,
alleen nog wou slapen, slapen tot ik er bij stierf.

Er zijn dagen geweest dat ik enkel nog leefde van mijn dromen.
Er zijn dagen geweest dat ik enkel sliep.  En at.  En vergat.

Er zijn momenten geweest waarop ik louter dacht, en nadacht,
zinloos urenlang nadacht, over zinloze vragen, onzin en zin.

Er zijn dagen geweest dat ik zwetend wakker werd,
dat ik het zweet van mijn vel kon schrapen, dat ik lakens en kleren moest uitwringen.

En al die tijd was ik een brave jongen,
die men schoorvoetend verweet te dromen.

(02.08.96, 5.47u.)

|||||