Rail

Of ik geboren ben als dichter,
en mezelf nog moet hervormen.

Of ik nog dromen ken, en woorden,
die de taal vergat, en niet meer schiep.

Of ik genoeg geleden heb,
om de pijn te verdragen, het onbegrip.

Ik weet het niet.
Noch waarom ik lijd.

Noch waarom ik schrijf,
noch waarom ik elk succes vermijd.

Ik weet niet wie mij kantelde,
in dit vel, dat mij ontbrak,

verschrompeld en dichtgeklapt,
bij mijn eerste woorden, mijn eerste schreeuw.

Heb ik nooit bereikt, heb ik nooit verkend,
slechts langzaam verscheurt hij mijn taal.

Hoe ik mezelf te boven kom,
en alsnog een beetje pijn toewens,

wat geluk, wat liefde, wat gezelschap, en stilte.
Want pijn valt moeilijk te verdragen.

Niet als hij ontstaat uit solidariteit.
Niet als hij gegroeid is, uit beschaamd en schamel vertrouwen.

(18.11.96)

|||||