Tot ziens

Opnieuw een valse nederlaag.
Een schijngevecht van stiltes,
die mij meer en meer bevallen.

En of ik dan kan zwijgen - spreek ik,
of leef ik in gedachten - ben ik dan,
of leef ik verborgen?

Het is geen pijn.
Het is geen verdriet.
Het is iets wat een ander woord verdient,

een nadere creatieve stap.  Die de taal -
mijn verhaal, en mijn vergrijzen - vergeet,
verdrinkt, onderduwt in de wil die mij breekt.

En of mijn wil zal terugkeren?
Of ik vrij zal zijn, zal lachen, en zal delen -
wat ik ook geef, of wat ik krijg, wat ik al dan niet verdien.

Of ik dan nog leef, als ik mezelf verneem,
en toeschroei, in de wonden die geen pijn verdragen.
En of jij dit kunt verdragen,

nog terugdenkt aan die eerste woorden,
de eerste blik, en de eerste huiver?  Of was het maar verbeelding?
Tot ziens, hoop ik, tot ziens.

(11.09.96)

|||||