Concert

De aarde weegt, en wordt zwaarder.
De aarde hijgt, en verheft het licht, de morgen, de lucht.
Geen schemering nog, en geen ontwaken.
Bomen die laag op de paden hangen.
Bomen die hun takken uitrekken,
in onderling verband, als ooit verloren schild.
Heel de stam staat gespannen.
Wat oprijst, begint met een kwinkslag.
Het rinkelen van een tak - een keel gaat open.
Het antwoord wordt een leger.
Van stenen, van brons, van zilver.
Legioenen, varanen, trompetten:
de nacht schalt zijn geuren open:
duizenden kelen, duizenden vleugels -
éénduidig trippelende stilte.
Heel die nacht, liggen wij op de loer.
Wij worden wakker in halfslaap.
En zijn getuige:
van de keel die oprijst in de morgen.
Van het kraken van duizend geheugens.
Van het wachten van duizenden vogels.
“Kijk, een eekhoorntje!”

(27.04.97)