Constellatie

Wij zijn niet echt origineel thuis.

Ik bedoel:  mijn moeder is de man
en ons vader is de vrouw.
Zijn vrouw noemt hij “mama”
en haar man noemt zij “zoet”.
Ik ben hun “lieveling” - zij, mijn schrik.

Ik weet niet wanneer:  ooit sloeg de liefde om in schrik.
De liefde leek verdacht, en bij nader toezien - blijft dat ook.

Wordt “Het Gezin” een vuilbak voor de wereld?
Of is de wereld het stortvlak?

Ik bedoel:  mannen leren hun moeders haten.
Hun vrouwen verachten.  Hun vader verloochenen.
Ook al is hij een softie.
Om zelf ook iets te worden.
Een klootzak toch minstens - of een ander zoet geval.

Ik bedoel:  het verschilt allemaal niet veel.
De ene vuilbak is de andere niet.
Ook het gezin staat slechts model,
en wordt nu gretig als product verspreid.

Dus:  hoe langer ik leef, hoe actueler ik word.
De dood van het gezin zal de tijd niet overleven.
Hij zal eens te meer des te gretiger verspreid zijn.
En overal aanwezig.

(05.97)

|||||