Kennen

Ken je mij?
Herken je mij?
Heb je mij hertekend in je landschap, in je dromen?

Beken ik jou mijn liefde, liefste?
Ken je ze, mijn liefde?
Je kent mijn zinnen niet.

Mijn dagen zijn niet betekend,
en zonder jou:  verlaten,
verstoken van begeerte.

Hoop, geen hoop meer.
En van tedere dagen de loutere schande,
en de verwarring, van jou met mijn leven.

Zelfs denkend zal ik jou niet vergeten.
En elke verklaring is ontoereikend.
Liefde kent geen regels, dus ook niet haar hardnekkigheid.

En de grootste leugen heette:
denken dat met jou de liefde ophield,
denken dat met jou mijn leven in niets verzonk.

Onherkenbaar ben ik geworden, maar aan jou zal men mij steeds herkennen.

(05.09.98)

|||||