Schrijven

Haar kleine, krakkemikkige letters,
letters, enkel letters,
en niets van haar dat ik zie.

Enkel letters, en de ergernis,
voor hun gebrekkige staat,
haar geliefkoosde afwezigheid.

Vertedering:  voor hun gebrekkige staat.

De gebrekkige staat van mijn schrijven.
De gebrekkige staat van mijn leven:
aan haar hief ik mijn leven op.

Letters, en schrijven.
Letters als herinnering.
Letters als veiligheidsklep.

Letters, enkel letters.
Een verre groet.
Een voorzichtige bedanking.

Ook ik ben een ‘relatie’ geworden.
Van alle eeuwigheid die nooit zou verdwijnen,
ben ik enkel de stille getuige.

De afwezige moordenaar.
De belofte die nooit in vervulling ging.
Ik hield van haar.

Maar heb het nooit beseft.
Zou ze het weten?
Ik, haar, een krakkemikkige letter,

geplooid in de kromming van wat lijnen.

(16.07.98)

|||||