Trots

En jij die weigert de taal te gebruiken.
De adelaar versteent, en geruisloos.

Ik wacht niet meer.
Ik ben louter taal die vervliegt - ik wil.

Sla mij, en sla hard.
Geef mij:  de pijn die ik niet kan vergeten.

Kus mij, kus mij nooit meer.
Ik neem jouw bitterheid tot mij.

En de tijd die ik verdoe, bewaak ik met verdriet.
En de tranen die ik ween, bevrijden de paniek:  niemand redt mij.

Ik wil dat je mij redt, maar niemand.
Ik wil jou redden, maar niemand.

Ik takel af.  Ik vergeet.
Hoe kan ik jou vergeten?

Zal ik dan nog aan je denken, als je waaiend met een wandelstok,
langzaam opschuift, in de richting van wat eendjes?

(30.08.95)

|||||