Brukselbinnenstebuiten

Wij verschuilen ons in Brussel als zandkorrels in straatstenen.
Wij staren ons te pletter, op de huizen, op de straten, op de kleuren die ontbreken.
Wij genieten van de ochtendzon, wij genieten van het avondlicht - dat alles vergoelijkt.
Ook de angst die ons vergruizelt, de witte stad die met verblindend licht,
anoniem wordt - leegte, dreiging, drijfzand.  Woestijn van glas, graniet en zavel.
Wij lopen en kijken onszelf verloren, en bezetten onze hoofden met oases.
Die de stilte verklinken, de ruimte vergroten.  Fata morgana's, flitsen van de toekomst.

Als dan plots op ons afkomt:  het fenomeen gids.  Diezelfde stad, diezelfde straten en pleinen.
Diezelfde stad die actueel wordt.  Van beklemming tot verschijning, van vergrijzing tot verandering.
Waar geschiedenis gaat leven, het handboek verglijdt tot verleden.
Hier gebeurt iets, hier verandert iets.  Hier woont men, hier leeft men, hier werkt men.
Hier naait men de tijd aan elkaar, en ik ben niet zozeer een toeschouwer, maar een bewoner.
Ik woon in Brussel.  In een stad die mij te grazen neemt.
Zoals eertijds het gras de koeien.  Zoals vandaag de gids, zijn bezoekers.

(14.06.01)

|||||