Cirkels van geweld

Ik ben verloren.
Niet alles is verloren, zelfs ik ben niet verloren.

Ik heb alles wat ik kan verloren.
Ik heb alles verloren wat ik kon, verliezen.  Iedereen.

Ik ben niemand.
Ik ben niets.

Ik ben allesbehalve niemand.
Ik ben allesbehalve niets.

Maar ik ben niets.
Ik ben niemand.

Zo wil het de samenleving.
Er is geen weg terug naar de samenleving.

En ik bevestig die samenleving:  ik ben alleen.
Ik woon, werk, leef, alleen.

Ik bevestig die samenleving.
Die samenleving zonder samenleving.

En ik bewijs dat ze gelijk heeft:  dat samenleven onmogelijk is.
Dat ik, onuitstaanbaar ben.  Egocentrisch.  Oncontroleerbaar.

Ik bewijs dat ze gelijk heeft, die samenleving.
Ik bewijs dat ze mensen egoïstisch maakt.

Ik bewijs dat ze mij nodig heeft, deze samenleving.
Dankzij mij, dankzij mensen als ik, bestaat deze samenleving.

Deze samenleving heeft mij nodig.
Deze samenleving heeft egoïsten nodig.

Als embleem van haar leegte.
Die ze overal verspreidt.

Want ik ben geen egoïst.
Ik ben betrokken op elk levend wezen.

Ik ben niet egocentrisch.
Ik weet mezelf verbonden, lot van elke mens.

Ik wil niet alleen leven.  Ik wil leven.
Gewoon leven.  En ik vecht voor mijn leven.

Omdat leven niet meer vanzelfsprekend is.
Omdat leven zich niet leent tot modes.

Leven wordt vervolgd.  Van bij de geboorte bedreigd.
En keert terug.  Zich wrekend als geweld.

En de gemeenschap voedt zich, met dat geweld.
Het leven keert terug.

Het wreekt zich als lijden.
Het wreekt zich als ziekte.

Ziekte, lijden:  de stem van het leven, de eis van het leven.
Dood:  de waarheid van het leven, kroon op ongeleefde levens.

En geweld en ziekte ontmoeten elkaar.
Het geweld van de samenleving.

Er is geen weg terug.
Geen weg terug naar de samenleving.

Geen weg terug.
Of hij leidt naar geweld.

Opsluiting.  Ziekenhuizen, gevangenissen.  Er is geen weg terug.
Stilte.  Zwijgen.  De langzame dood.

De dood die de samenleving gebruikt.
Om haar leegte te verspreiden, haar macht over het leven.

Wij zijn op hoogst voorbeeldige wijze, de vijand van onszelf.
In naam van de vrede.  In naam van de vrijheid.  In naam van ons recht op menselijkheid.

Wij zijn voorbeeldige doden.
In de greep van denkbeeldige kerkhoven.

Wij willen leven.  Gewoon leven.
Gewoon, vrij zijn.  Met vrije mensen, vrij zijn.

Verbonden.  Verantwoordelijkheid.
Antwoord op geluk.

Geluk als aura.  Kroon.
Gebrek aan waanzin.

(24.05.01)